ماه رجب را "أصب" می گویند، زیرا رحمت الهی در این ماه

بر امت اسلام نازل می گردد و این ماه، ماه استغفار مسلمانان است.
امام محمد تقی(ع)، به هنگام حلول هر ماه قمری[از جمله ماه رجب]،

دو رکعت نماز اول ماه به جای می أورد که در رکعت اول پس از حمد,

سوره قل هو الله احد و در رکعت دوم پس از حمد, سوره اِنّا انزلناه

را قرائت می نمود و سپس صدقه می داد و با دادن صدقه,

سلامتی خویش در آن ماه را از خدا می خرید.

پیامبر اکرم (ص) درباره فضیلت این ماه شریف فرمود: ماه رجب,

ماه بزرگ خدا است و ماهی در حرمت و فضیلت به آن نمی رسد

و قتال با کافران در این ماه حرام است. رجب ماه خدا, شعبان ماه من

و رمضان ماه امت من است. کسی که یک روز از رجب را روزه بگیرد,

خشنودی بزرگ خدای مهربان را برای خویش فراهم کرده و خشم و

غضب الهی را از خود دور می گرداند و بدین وسیله, دری از درهای جهنم بر روی او بسته گردد.

از امام موسی بن جعفر(ع) روایت شده است: هر کسی که یک روز از ماه رجب را روزه بگیرد,

به اندازه یک سال راه رفتن،آتش جهنم از او دور گردد و هر

کسی که سه روز آن را روزه بگیرد،بهشت بر او واجب گردد.

هم چنین،آن حضرت فرمود: رجب، نام نهری است در بهشت،

که از شیرسفیدتر و از عسل شیرین تر است و هر کسی

که یک روز از ماه رجب را روزه بگیرد،از آن نهر خواهد نوشید.